Çünkü ben aşığım biliyor musunuz?

Miyavlarım ben bizimkinin gözlerinin içine bakarak. Ona göre o bakışlar, bir kedinin değil de bir filozofun derin ve anlamlı bakışları. Uzun’a göre de “yemek ver kadın” bakışı. Bizimki usul usul yemeği koyar önüme. İşte o...
Devamını oku

AB’den kadın yöneticiler lehine karar

Avrupa Parlamentosu (AP), Avrupa Birliği (AB) üye ülkelerinde şirket yöneticilerinin en az yüzde 33'ünün kadınlardan oluşmasını öngören yasa teklifini kabul etti. Şirket yöneticilerinin yüzde 33'ü kadın olacak Buna göre, şirketler, yönetici kadrolarının en az yüzde...
Devamını oku

Sanatseverlerin buluşma noktası CRR

Cemal Reşit Rey Konser Salonu Genel Sanat Yönetmeni Murat Cem Orhan, CRR’yi sadece bir konser salonu değil, sanatın farklı disiplinlerinin yer aldığı sanat eğitiminin de verildiği bir kültür sanat merkezine dönüştürme hedefinden 2023 itibarıyla yer...
Devamını oku

Sağlık turizmi iştah kabartıyor

  Kadın Hastalıkları ve Doğum Uzmanı Op. Dr. A. Murat Emanetoğlu, muayenehane sahibi doktorların özel hastanelere bağlı çalışmasını zorunlu kılan yönetmeliğin doktorların çalışma hakkına ve hastaların doktor seçme özgürlüğüne müdahale olduğunu söylüyor. Devlet sağlık turizminden...
Devamını oku

İlham verici oyun Fosforlu Cevriye

İBB Şehir Tiyatroları’nın yeni sezonda öne çıkan oyunlarından birisi de Gülriz Sururi’nin uyarladığı Suat Derviş’in kaleme aldığı Fosforlu Cevriye geçen hafta Harbiye Muhsin Ertuğrul Sahnesi’nde tiyatroseverlerle buluştu. Oyunun yönetmeni Yelda Baskın ve dramaturgu Gökhan Aktemur...
Devamını oku

Gönül Hanım’ın bir günü

Evlerin bütün hallerini ısrarla sıradanlaştıran, odalardaki her ayrıntıyı değişimden uzak tutmayı başarmış adımlar, gün boyu  ‘geçmişin ruhu’ denilen algıyı titizlikle denetler. Gözün gördüğü apaçık bir eserdir; her gün defalarca santim santim çekilen perdeleri ile sanki ışığın kabul töreni yapılmaktadır. Hafif bir rüzgarın engelleyebileceği fısıltılar, içinde yaşadığı güne artık aldırmayan bir kaynağın iç sesidir.

Gözler bir nehrin akışına dalan gözlerdir. Anı-evrenden bugüne ulaşacağı yollar öyle uzak ve tekinsizdir ki tek başına bir şey yapabilecek gücü kalmamıştır. Çıkıp da gelse birileri;  tüm perdeleri, camları açıp, panjurları itiverse, size göre tertemiz bir hava, bolca ışık ve hayatın dipdiri esintisi girecektir.

Gönül Hanım mutludur aslında

Gönül Hanım, kırlarda dolaşıp papatya, gelincik toplamış kadar mutlu, güler yüzlüdür aslında. Uzlaşmaz mutluluğu ile uzun zaman önce yitip gitmiş olsa da, eşinden kalanları, uç uç anıları, uçuca yaşananları unutmayı aklından geçirmemiştir. Günü telaş atının sırtında geçireceğine, notalara dökülmüş şarkılar gibi, anılara nakşedilmiş hayatı seslendirmeye gönüllüdür.

Yalnızlığına iç döken Gönül Hanım

Savrulma ve çırpınışlara inat, hayatın, söz verdiği dinginliği hatırlaması gerekecekti artık. Eşini kaybettikten sonra eksilenleri yerine koyma telaşına kapılmamış, yalnızlığına içini dökerken hiç sesini yükseltmemişti. İki semazenden biri kalmıştı,  Yaman Bey devam ediyordu semasına. Gönül Hanım, emanet aldığı anıları kalan ömrünün azığı olarak taşıyordu.

Şelaleden dereye atlayan bir balık kadar neşeli ve oyun severdi Yaman Bey; benzersiz yaşam tarzı, müthiş tuluat yeteneği ile tek kişilik koca bir kadro gibiydi. İşten  dönüşünde; vapurdan iskeleye atlayıp, geride bırakıp denizin ve günün çalkantılarını, coşa koşa eve gidişi  görülmeye değerdi. Kabına sığamayan bu yaman  adam, eşi ile geçirdiği bunca zamanın tek bir anını ziyan etmeye kıyamazdı. Yaşadıkları evler, her katmanı ile yer ve gök, diğerine sunulduğunda bir tansığın parçasıydı. O kocaman mavi gözlerindeki ışıltıyı getirip getirip ayaklarının dibine döküverirdi.

Yaman bey koridorda nehir gibi akardı

Evine, eşine ithafen ‘ gönül mekanım ‘ derdi.  Yaman Bey koridorda nehir gibi akar, salonda gazete kitap deryasında yelkenlenir, mutfak masasında birkaç duble rakısı ile uçan dizelerle savrulurdu. Akşamın bir vakti, kütüphaneden çektiği bir kitabın içinde akan dizeleri dökerdi ortaya. Dizelerin çoğu o anda birbirleri ile buluşmuş, sevecenlikleri ile kucaklaşmış olurdu. ‘Akan bir suyun içinde olsam bir yaprak bir dal parçası gibi, gidişine kapılsam  düşe-yazmış  gibi, kendimi bilecek kadar gölgeli, yol boyu  şarkılar söylemeli’.

Bazen mum alevini ürkütmeyen bir bekleyiş sezilir, çoğu zaman iki güvercin konuşmasını andıran sesleri ile bir dua, bir içten yakarış duyulurdu. Her akşam kavuşmanın ayrı bir öyküsü, dile gelişi, musikisi vardı.  Koca sahneleri kurup kaldırmak yorardı sonunda Yaman Bey’i, ‘yetmişlikler birbirini devirdi’ diyerek  nihayet yatardı.

Babam baki olana döndü, biz vaki olanda devam ediyoruz

Yaman Bey’in gidişinden sonra gelini ‘Babam baki olana döndü, biz vaki olanda devam ediyoruz’ demişti. Ona göre sıkıntılar imtihan, yitişler kaçınılmazdı.  En büyük yitip gidişe yol alırken, sevinçlerin, mutlulukla kendinden geçişlerin hazzı  sönüktü. O son nefesini vermiş, üzerine son kürek toprak atılmıştı ama son yağmurlar da uğramış, son yapraklar da üzerinde uçuşmuştu.

Gönül hanım şimdi bir başına oturuyordu

Zamanlarının çoğunu baş başa geçirdikleri mutfak masasında Gönül Hanım şimdi bir başına oturuyordu. Fark  etmeden göz kapaklarını  yarıya indirmiş olarak, eşinin sayrı hallerinin çok gerisinde, tüm yaşamını dolduran görüntüleri; sevgi, sevecenlik, acı, hüzün ile  tekrar tekrar yaşıyordu. Neşeli hallerini, şakalarını  anımsadıkça gülümsemekten alamıyordu kendini. Bir gören olur diye  etrafa çekinerek göz gezdiriyordu. Hemen özleyivermişti eşini.

Sabahları güneş ışığındaki kızıllığın o eski fotoğrafta çocukların yanaklarını   pembeleştirdiğini görüyor, akşamüstleri ise kendisi ve eşinin aynı fotoğrafta solgunlaşan, bir alından ötekine devam eden kırışıklıklarında kaderlerinin birlikteliğine değen ruhunu usulca avutuyordu. Nicedir akşam yemeği telaşı yoktu artık. Güneşin boyu, posu endamı, görkemiyle terk ettiği günü, bir kez daha görebilmekti belki insanların derdi. Oysa Gönül Hanım Ihlamura bakan pencerenin önünde, fark edilmeden yapılan bir ayin gibi göz kapaklarını aralayıp,  az önce ehlileşen bir yaban atının kalbini taşıdığı günlerden kalan demleri uysalca yerli yerine  koyuyordu.

Safa Özkızıltan
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
error: