Beni Sayın Ahmet Necdet Sezer’e götür

Son yıllarda en büyük hayalimdi Sayın Ahmet Necdet Sezer’le görüşmek. Kendisinin sosyal medyada görülmekten çok hoşlanmadığını bilerek, sadece mutluluğumu paylaşmak ve ona olan hayranlığımı bir kez daha belirtmek amacıyla yazıyorum. Onun Cumhurbaşkanı olduğu dönemde Silifke...
Devamını oku

Eylül ve Buca Cezaevi’nde zaman

Eylülden Sonra Buca Hapishanesinin önü akan zaman, arkası yokuş, uzağında bir dağ. İçinde çırpınan bedenleri yaşamdan çekip koparan koca bir ağ. Terli, tuzlu, tutsak bedenleri ile geride bıraktık onları, Gemiler ve koşular dolusu yitirdik birbirimizi,...
Devamını oku

Artois Cadde’nin müdavimi olacaksınız

Kadıköy Caddebostan'da açılan yepyeni bir mekan'daydım geçen hafta. Artois Cadde'nin girişimcisi Şeyma Yıldız, ünlü şef Hazer Amani ve yakın dostlarımızla birlikte upuzun bir sohbet eşliğinde oturduk. Hazer Amani'nin müthiş lezzetlerini tadarken bir yandan da mekanı...
Devamını oku

Marcel Proust’u anlatan gece

Bu haftaki yazımda sizlere  23 Kasım Çarşamba günü, Galatasaray ‘daki Fransız Sarayı içinde yer alan Albert Gabriel salonunda yapılan anlamlı bir etkinlikten bahsedeceğim. Etkinliği düzenleyen kurum, Yönetim Kurulunda benim de yer aldığım “Association  Culturelle Turquie-France”  yani...
Devamını oku

Koşmak piyano çalmak gibi değil

Koşmak deyince aklınızda ne kadar bir mesafe beliriyor? 5 km mi? 10 mu? 20 mi? Uzun mesafe koşusu desem aklınıza ne gelir? Yarı maraton mesafesi olan 21 km mi, maraton mesafesi olan 42 km mi?...
Devamını oku

O benim peynirim

Ben obur bir kediyim. Biraz da şımartılmış bir kedi. Ama sanmayın ki öyle her bulduğumu atarım ağzıma, kesinlikle değil. Onu sokak hayvanları yapar. Bir zamanlar ben de parktayken, tabii ki bulduğumu atardım ağzıma.

Bizimki benimle saatlerce sohbet eder

Sonra şansım beni bu eve getirdi, bizimki de bana unutturdu her şeyi. Neredeyse dört ayaklı bir canlı olduğumu bile unuttum. Sanki ben de geçtim o evrimden, iki ayak üstüne çıkıp sizinle dolaşmak bile geçti içimden. Bizimki bana ayaklarımın ikisini unutturdu. Düşünebiliyor musunuz? Benimle saatlerce sohbet etti. Gözlerimin içine ta derinliğine baktı ki, belki de siz iki ayaklılar, size kimse öyle bakmadı.

Sahi, konuyu oburluktan açmıştık değil mi? Bizimki benden hiçbir şeyi esirgemedi. Ben ona miyavlarımla “anne” dedim, o beni anladı. Sizin bunları anlamanız çok zor. Galiba bugün duygusal bir günümdeyim. Bir türlü gelemedim yediklerime, oburluğuma.

Göbeğimi seviyorum

Göbeğimden utandım mı hiç? Yok canım, bir heykel havasında durdum. Kocaman, heybetli, adeta bir düşünür. Evet, şimdi gelelim yediklerime, bizi ciğerle, fareleri peynirle, köpeği de etle anarsınız değil mi? Ama gelin görün ki siz ciğeri haşlayıp benim önüme koyarsanız yemem.

Kim bilir, bir gün bizimki haşlayıp koymuştur, ben de aç olmadığım için yememişimdir – bu arada açlık denilen duygunun kendisiyle henüz tanışma şerefine nail olamadım – o zaman diyelim ki aşırı tok olduğum günlerden birinde, önüme konan haşlanmış ciğeri yememişimdir.

Arnavut ciğerinin dayanılmaz çekiciliği

Yine tesadüf bu ya, bizimkinin arkadaşları bahçede parti yaparken, bizim Uzun, Üsküdar Kanaat Lokantası’ndanhttp://www.kanaatlokantasi.com.tr alınmış Arnavut ciğerini tabağında bırakmıştı. Ben de bir tadına bakayım dedim, ama o haşlanmış ciğerle bunun arasındaki farkı anladığım gün, sanki bütün tatların arasındaki farkı keşfettim. İşte o an, ben doymak ile yemekten tat almak arasındaki farkı da anladım. Kesinlikle ciğercinin kedisi olamam da, bir meyhane önünde kalan tabakları yerim.

Mısır Çarşısı’na gidip tüm baharatların kokusunu içime çekesim var

Baharatlar dünyasına işte ben o gün girdim. O kokular, o lezzetler, o rengarenk şeyler var ya, o zaman anladım yemek konusunda ne kadar haksızlığa uğradığımızı. Baharat deyip geçmeyin. Toz gibi uçup gitse de kalıcı, rengarenk gözükse de yakıcı, bir acı bir tatlı, karman çorman bir dünya işte.

Sokakta yaşayan kedi arkadaşlarım için olmasa da olur da, ben tadına bir baktım, o an dünyam değişti. O ciğer, ciğer olmaktan çıkmış, bambaşka bir şey olmuştu. İşte ben ondan sonra, önüme konan her şeyde lezzet aradım. Bak, yine konuyu dağıtıyorum, baharatı da geçtim.

Esas geleceğim yer Uzun’un peyniri

Farenin peyniri var ya, hep o çizgi filmlerde falan gördüğünüz. Kokusu kuvvetli, tadı zengin peyniri sever o minik yaratıklar. Geçen gün de bizim Uzun girdi kapıdan, elinde bir peynir, bir heyecan var yüzünde, burnuma da geldi mi yıllanmış, ağır bir koku. Uzun dedim, farenin peynirini mi arakladın da bana getirdin? Çünkü Mihaliç peyniri de dahil çok düşkün değilim peynire…

İçimden geçti, beni sinir etmek için yapar diye düşündüm. Mutfak tezgahının üstüne bıraktı bahçeye çıktı bizim Uzun. Şöyle bir merak ettim, tadına bakayım dedim. Tuzlu, yağlı, benim gibi oturaklı, belli bu bana layık bir peynir. Birazcık dedim ısırdım, Uzun’a kalsın dedim durdum. Aman dedim, o her yediğinde beni mi düşünüyor. Bir baktım bitirmişim.

Uzun bahçeden geldi, ağlamak istiyor

“Nerede parmesanım, sen kilosu kaç lira onun biliyor musun?” diye bana bağırıyor. Sanki benim haberim var enflasyondan, paranın değerinden. Ben bizimkinin diğer yarısıyım, canıyım ya, “ne olmuş yemiş benim oğlum, “ diyor. Uzun çaresizce susuyor. Ben miyavlarımla nanikliyorum. Uzun yine ben galibim. 10-0 mı oldu acaba?  Ha bu arada, önüme baharatsız yemek getirme lütfen.

Eflatun
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
error: