Geçtiğimiz hafta yazdığım gibi her geçen gün tabağımızdaki lokmalar azalıyor.
Peki bu durum karşısında tüketiciler neler yapıyor?
Öncelikle dışarıda yemek yeme sıklıklarını azaltıyorlar.
Restoranlara gitmek yerine evde yemek yemeyi daha fazla tercih ediyorlar.
Dışarıda yemek yiyenler de daha ucuz restoranlar veya fast-food gibi görece daha ekonomik seçeneklere yöneliyorlar.
Orta sınıf ve biraz üzerindeki restoranlar yerine kafeler veya sokak yemekleri gibi daha uygun fiyatlı işletmelere gidiyorlar.
Lüks segment restoranlar bu değişimden kesinlikle daha az etkileniyor.
Çünkü gelir dağılımındaki eşitsizlik nedeniyle milli gelirden en fazla payı alan zengin kesim bu segmentte yer alan restoranları ayakta tutacak kadar harcamayı yapıyor.
Bu durum sadece bize özgü değil.
Kıta Avrupası başta olmak üzere dünyanın pek çok ülkesinde benzer değişimler yaşanıyor.
Ucuz restoranlar ile lüks restoranlar arasında kalan orta segment giderek küçülüyor.
Restoranların sunduğu indirim, promosyon ve happy hour gibi fiyat avantajı sağlayan uygulamalar yakından takip ediliyor.
Tüketiciler kampanyalar ve özel fırsatlar sayesinde dışarıda yemek yeme maliyetini düşürmeye çalışıyor.
Bu da doğal olarak restoranların ciro ve karlılıklarını azaltıyor.
Azalan sadece satışlar ve kar değil aynı zamanda tekrar eden müşteri sayısı da…
Çünkü aile ve arkadaş gruplarıyla dışarıda yemek yeme sıklığı da giderek azalıyor.
Kalabalık gruplarla dışarıda yemek yemek yerine;
Artık 90’lı yıllar ve öncesinde olduğu gibi evde toplanarak daha ekonomik çözümler üretilmeye çalışılıyor.
Restoranlara gidildiğinde menü mühendisliği yapılarak menüdeki daha ucuz seçenekler tercih ediliyor.
Paylaşımlık olarak servis edilen alternatifler seçilerek kişi başı ödenen hesap tutarı düşürülmeye çalışılıyor.
Tüm bunların doğal sonucu olarak ev dışında yemek yeme sıklığında belirgin bir azalma gözlemleniyor.
İnsanların dışarıda yemek yemek için ayırdığı bütçeler giderek daha da kısılıyor.
Bu da restoranları ciddi bir kriz ile karşı karşıya getiriyor.
Cevaplaması zor ama bir gerçek var.
O da işletmelerin önünü göremez durumda olması.
Artık uzun vadeyi bırakın orta vadeli bile düşünemiyorlar.
Tek yapabildikleri günü kurtarmaya gayret etmek.
Birçok restoran benzer durumda, çünkü öz sermayeleri üzerindeki erime de her geçen gün biraz daha artıyor.
Öncelikli çözüm olarak personel azaltmaya gidiyorlar.
Ama bu yöntem içinde bulundukları açmaza sürdürülebilir bir çözüm olmuyor.
Çünkü ürün ve servis kalitesi olumsuz etkileniyor.
İkinci alternatif olarak ürün kalitesi ve porsiyonlardan taviz vermeye başlıyorlar.
Bu da kalıcı bir çözüm sağlamıyor.
Çünkü her iki seçenekte de müşteri kaybediyorlar.
Kısacası günü kurtaralım ve ayakta kalmaya devam edelim derken;
Yolun sonundaki duvara çarpmaya biraz daha yaklaşıyorlar.
İşleri gerçekten çok zor!
Hayat bir savaş alanı gibidir.
Her şeyi feda etmeli ve istediğimizi elde etmek için elimizden geleni yapmalıyız.
İster sikke ya da külçe olarak yastık altında saklasın, ister banka hesabında ya da borsa…
Mutfak, insanoğlunun sadece fiziki gereksinimlerini karşılamak için sığındığı bir mekân değildir. Mutfak; toprağın, emeğin, kültürün…
Sonra diyorum: “İyi ki siz varsınız.” Yani beni okuyanlar. Baksanıza, Uzun beni araştırmış, yapay zekâya…
Kapitalizmin yapısal bunalımdan çıkışında, yapay zekânın öncülüğünde yaşanan dönüşüm biraz kafa karıştırıcı... Devasa yatırımlar, yine…
Yemek insanoğlunun hafıza, kültür ve estetikle kurduğu en doğrudan temastır. Bir tabağın karşısına geçtiğimizde yalnızca…
İspat paradoksu. Kendini var edebilmek için, kendine zarar vermek. Bir ilişkide görülmek istemek son derece…