Parlak bir gelecek vaadeden on sekiz yaşında bir sporcuydu o karanlık günde. Hayat dolu, enerjik, gencecik bir insan. 2016 yılında bir yarışmadan evine dönerken direksiyon başında uyuyakaldı ve bir kaza yaptı. Kazadan sağ çıkması bile başlı başına bir mucizeydi. Kafatasında çatlaklar vardı, tam 48 parça…
O kazadan sağ çıkmak bir mucizeydi
Colby Stevenson, “Her şeyin bir nedeni varmış gibi hissediyorum. Hayata olumlu bakmanın ve düşünmenin böylesine karanlık zamanlardan çıkmanın en iyi yolu olduğunu düşünüyorum. O araba kazasından sağ çıkmak bir mucizeydi” diyor.
O zamanlar sadece 18 yaşındaydı. Bırakın spora yeniden dönebilmeyi, normal bir hayata dönebileceğinin dahi hiçbir garantisi yoktu. Bugün hâlâ kazadan kalan görünür yaraları var, ancak onları şampiyon olmak için yapması gereken yolculuğun bir parçası olarak görüyor Stevenson.
“Karakteriniz gerçekten hayatınızın o zor zamanlarında tanımlanıyor. Kim olduğunuzu tanımlayan şey bu ve size kötü kartlar dağıtılsa bile, buna olumlu bir ışıkla bakacak, ileriye doğru hareket edecek ve hayallerinize doğru ilerleyeceksiniz. Ulaşılamayacak kadar uzak görünseler bile. Sadece sevdiğin şeye sadık kal ve çabala.”
Depresyona savaş açtı
Sevdiği şeye sadık kaldı Stevenson. Geri dönmek, onu yeniden kazanmak için uzun ve yorucu bir süreçte acı ve depresyonla savaştı, savaştı, savaştı. Onu büyük sporcular kategorisine bu azmi ve inancı, kararlılığı ve inadı taşıdı Beijing’de.
Tüm heyecanıyla süren Beijing 2022 Kış Olimpiyatlarının en özel hikayelerinden birisine imza attı genç sporcu.
9 Subat 2022’de, kazadan sadece altı yıl sonra, Shougang Park’ta olimpiyat madalyasına ulaşmayı başardı Colby Stevenson. Evet, belki hep hayal ettiği altın madalya değildi, ama şartlar düşünüldüğünde altında bile kıymetliydi o podyumda olabilmek. Serbest kayakta Norveçli Birk Ruud’un ardından gümüş madalyayı alırken başarmanın mutluluğunu yaşıyordu.
“Tamamen bir bulutun üzerindeyim. Henüz tam olarak oturmadı içimde. Dürüstçe söylemek gerekirse bugün podyuma çıkmam bir mucize. Araba kazası olmasaydı, muhtemelen bakış açımı değiştiren başka bir şey olurdu” demeyi ihmal etmiyordu genç sporcu, “Bu zihniyete sahip olduğum ve sahip olduğum şeyleri öğrendiğim için kesinlikle minnettarım. Bunu bir araba kazasına bağlayabilirsiniz. Bu hayat dersini almamamış olsaydım belki de olimpiyat gümüş madalyasını alamazdım.”
Kendisini her an destekleyenlere teşekkür etmeyi de unutmuyordu olimpiyat madalyalı sporcu:
“O araba kazasından bu yana benim için uzun bir yol oldu ama etrafım doğru insanlarla çevrili. Her anın tadını çıkarıyorum, dünyayı dolaşıyorum ve sevdiğim şeyi yapmaya devam ediyorum.”
