Haftanın günlerini unuttum; ayın döngüsünü

Nicedir peşindeydi, unutturmuştu kendini,

Düzlükte beton katarlarını yakaladı tufan,

Ovalar, kurumuş dere yatakları, kumsallar dolmuştu tepeleme

Geceyi zifiri bekledi, kışı zemheri

Titretti yer kabuğunu örse vuran çekiçler,

Harladı ateşler, başladı humması,

 

Gidip geliyor toprak, törpüleyip ufalıyor önüne geleni

Kurtulup, yıkmak istiyor varlığını tanımayan her şeyi.

Yerden yükselen ışıklar, çakıp durdukça,

aydınlatıyor dehşet dolu geceyi

 

Kıvrılıp, dürülüp, silkiniyor, koçbaşı vuruluyor duvarlara

Mekandan akla yükleniyor toprak,

Görünmeyesi tokmak, havanda dövüyor

Dört duvar, tavan sökülüp, dökülüyor,

Sinesi, başı, omuzları yer bulursa kıpırdamaya,

beton külleri arasında

Yekinip bir nefes arıyor,

Toprak çatırdayıp, çatlıyor, bağrını püskürtüyor,

Hükmünü azgın vuruşlarla duyuruyor Tanrı

Bin yıllık ölülerin belleğinde canlanıyor son anlar

Sonsuz hayat denilen; işte bu mezarlıkta sonların bir yenisi,

durmadan yinelemesi…

 

Ölmese delirecek bazıları, yok başka bir çaresi.

Sordu yıkıntılardan kurtulan birisi ‘Dünya duruyor mu halen’ ,

Kilisesi, Havrası, Camisi, evi, okulu yıkılmışken

Yeni baştan kurulmayı denese miydi bu devran.

 

Haftanın günlerini unuttum; ayın döngüsünü

Uyumanın sırasını,

O haliyle de yaşıyor işte insan.

Safa Özkızıltan