Lavanta döneminde Provans yolculuğu

Mor renkli bir rüyanın içine girmek isteyenler için, hayalin ve ilhamın başrolde olduğu düşler diyarına yapılan bir yolculuk bu…

Provence’a yaptığım yolculuk, sadece bir seyahat değil; aynı zamanda bir tat, koku ve hafıza yolculuğuydu. Her adımda doğanın, tarihin ve insanın birbirine nasıl zarifçe dokunduğunu hissettim. Bu yolculuk Marsilya’da başladı; Akdeniz’in tuzlu kokusunun eski limanın hikâyeleriyle karıştığı o büyülü şehirde.

İyonya’nın Foça kentinden gelen denizcilerin M.Ö. 600 yıllarında, üzüm asmalarıyla birlikte çıktıkları uzun yolculuğun sonunda vardıkları ve kurdukları bu liman şehri, Marsilya… Belki de bu yüzden, şehrin ruhunda hâlâ üzümün, şarabın ve denizin izi var.

Marsilya’da sabahın ilk ışıklarıyla birlikte limana indik. Balıkçı tekneleri yavaşça kıyıya yanaşıyor, kasalar dolusu taze balık ve deniz ürünleri tezgâhlara yerleşiyordu. Sardalyalar, kalamarlar, midye ve istiridyeler.Denizin nimetleri adeta taş kaldırılmı dar sokakların sofralarına taşınıyordu.

Küçük bir restoranda tattığım bouillabaisse, bu şehrin özeti gibiydi: safranın sıcak dokunuşu, balığın derin aroması ve zeytinyağının zarif dengesi… Yanında kızarmış ekmek ve sarımsaklı rouille sosuyla, her lokma Marsilya’nın hikâyesini anlatıyordu.

Denizden gelen kokular Marsilyanın meşhur sabunlarının kokularıyla karışırken sokak müzisyenleri ortalığı neşelendiriyordu.

Tepede inşaa edilen Meryem Ana kilisesinin altın kaplama heykeli ise Marsilya’nın sembolü olarak tüm limanın manzarasını gözler önüne seriyordu.

Değişik dilerin,dinlerin ve kültürlerin bir arada yaşadığı bu liman şehrini geriye bırakıp Avignon’a doğru yola çıktık.
Yol boyunca uzanan lavanta tarlaları, zeytin ağaçları ve güneşte olgunlaşmış üzüm bağları sadece gözümüze değil, damağımıza da hitap ediyordu.

Yol kenarındaki küçük pazarlarda durup keçi peynirleri, lavanta balı, taze ekmek ve zeytinler tattık. Provence mutfağının sırrı burada gizliydi: doğallık, sadelik ve mevsimsellik.

Avignon’a vardığımızda zamanın yavaşladığını hissettik. Papalar Sarayı’nın görkemi, dar sokakların dinginliğiyle dengeleniyordu. Ama bu şehirde beni en çok etkileyen, küçük bistrolardan yayılan tereyağı, sarımsak ve taze ot kokularıydı.

Rhône Nehri kıyısında yediğimiz hafif bir öğle yemeği — zeytinyağlı sebzeler, taze otlarla hazırlanmış bir salata ve bir kadeh yerel rosé şarap — Provence mutfağının ne kadar zarif ve dengeli olduğunu bir kez daha gösterdi.

Yan yana dizilen Provence köylerini tek bir yolculukta ziyaret etmenin mümkün olmadığını bilmemize rağmen, her gün başka bir yeri keşfetmek için sabırsızlanıyorduk.

Luberon bölgesine geçtiğimizde ise Provence’ın gerçek ruhuyla tanıştık. Burası sadece bir köy ya da kasaba değil, bir yaşam biçimi. Tepelerin üzerine kurulmuş köyler, taş evler ve çiçeklerle süslenmiş pencereler… Açık mutfaklardan yükselen kekik, biberiye ve lavanta kokuları rüzgâra karışıyordu.

Roussillon köyü, bu yolculuğun en büyüleyici duraklarından biriydi. Oker renkli kayalıkları ve evleriyle sanki başka bir gezegene adım atmış gibiydik.

Kırmızı, turuncu ve sarının her tonu güneş ışığında parlıyordu. Bu renklerin arasında küçük bir kafede oturup, yerel otlarla hazırlanmış bir tart ve yanında soğuk bir rosé şarap içtik. Hafif, aromatik ve dengeli… Provence mutfağının özü tam da buydu.

Bonnieux’de gün batımına karşı kurduğumuz küçük bir sofra hâlâ hafızamda. Taze pişmiş ekmek, zeytinyağı, birkaç dilim keçi peyniri, güneşte olgunlaşmış domatesler… Belki de hayatımda yediğim en sade ama en unutulmaz öğünlerden biriydi. Çünkü burada yemek sadece yemek değildi; manzara, ışık ve an ile bütünleşen bir deneyimdi.

Lourmarin’e vardığımızda daha canlı bir gastronomi dünyasıyla karşılaştık. Küçük restoranlar, yaratıcı şefler ve modern dokunuşlar… Burada tattığım aromatik otlarla marine edilmiş et ve yanında servis edilen ızgara sebzeler, geleneksel Provence mutfağının modern bir yorumu gibiydi.

Sokak aralarında dolaşırken pastanelerden gelen bademli tart ve taze kruvasan kokuları insanı adeta büyülüyordu.

Saignon ise bu yolculuğun en sessiz ama en derin sofralarını sundu bize. Küçük bir taş evin avlusunda yediğimiz akşam yemeği — hafif bir sebze yemeği, birkaç yerel peynir ve bir şişe şarap — bana gastronominin aslında sadelikte gizli olduğunu hatırlattı. Etrafımızda neredeyse hiç ses yoktu; sadece rüzgâr ve doğa… Ve o an, yemeğin sadece bir tat değil, bir atmosfer olduğunu hissettim.

Bu köyler arasında yol alırken, Provence mutfağının temelini daha iyi anladım: mevsimsellik, sadelik ve doğaya saygı. Burada hiçbir şey aceleye gelmiyor. Yemekler yavaş hazırlanıyor, sofralar uzun sürüyor ve sohbetler zamanın önüne geçiyor.

Bu yolculuk bize sadece yeni yerler göstermedi; aynı zamanda kendimize daha yakından bakmamızı sağladı. Bazen bir sokakta yürürken, bazen bir manzaraya bakarken, bazen de bir sofrada otururken…

Hayatın aslında ne kadar basit ve güzel olabileceğini hatırladım.

Sürekli işlerin ve projelerin peşinden koşmak yerine, kendime ve aileme daha fazla zaman ayırmanın ne kadar değerli olduğunu yeniden öğrendim.

Provence’tan ayrılırken içimde hafif bir hüzün ama büyük bir minnettarlık vardı. Çünkü bu topraklar bana sadece anılar değil, aynı zamanda bir tat, bir koku, bir yaşam biçimi kazandırdı. Bildiğimiz ama çoğu zaman unuttuğumuz bir gerçeği yeniden hatırlattı: gerçek zenginlik, yavaşlamakta, hissetmekte ve anın içinde kaybolabilmekte saklı.

Ve belki de bu yüzden, Provence benim için sadece bir destinasyon değil; damağımda, hafızamda ve kalbimde yaşamaya devam eden mor renkli bir duygu olarak kaldı.

Maria Ekmekçioğlu