Beni Sayın Ahmet Necdet Sezer’e götür

Son yıllarda en büyük hayalimdi Sayın Ahmet Necdet Sezer’le görüşmek. Kendisinin sosyal medyada görülmekten çok hoşlanmadığını bilerek, sadece mutluluğumu paylaşmak ve ona olan hayranlığımı bir kez daha belirtmek amacıyla yazıyorum. Onun Cumhurbaşkanı olduğu dönemde Silifke...
Devamını oku

Eylül ve Buca Cezaevi’nde zaman

Eylülden Sonra Buca Hapishanesinin önü akan zaman, arkası yokuş, uzağında bir dağ. İçinde çırpınan bedenleri yaşamdan çekip koparan koca bir ağ. Terli, tuzlu, tutsak bedenleri ile geride bıraktık onları, Gemiler ve koşular dolusu yitirdik birbirimizi,...
Devamını oku

Artois Cadde’nin müdavimi olacaksınız

Kadıköy Caddebostan'da açılan yepyeni bir mekan'daydım geçen hafta. Artois Cadde'nin girişimcisi Şeyma Yıldız, ünlü şef Hazer Amani ve yakın dostlarımızla birlikte upuzun bir sohbet eşliğinde oturduk. Hazer Amani'nin müthiş lezzetlerini tadarken bir yandan da mekanı...
Devamını oku

Marcel Proust’u anlatan gece

Bu haftaki yazımda sizlere  23 Kasım Çarşamba günü, Galatasaray ‘daki Fransız Sarayı içinde yer alan Albert Gabriel salonunda yapılan anlamlı bir etkinlikten bahsedeceğim. Etkinliği düzenleyen kurum, Yönetim Kurulunda benim de yer aldığım “Association  Culturelle Turquie-France”  yani...
Devamını oku

Koşmak piyano çalmak gibi değil

Koşmak deyince aklınızda ne kadar bir mesafe beliriyor? 5 km mi? 10 mu? 20 mi? Uzun mesafe koşusu desem aklınıza ne gelir? Yarı maraton mesafesi olan 21 km mi, maraton mesafesi olan 42 km mi?...
Devamını oku
Fotoğraf. Füsun Saka

Bir bakmışsın, o büyük aşk anagapesis olmuş

“Bitti…” dersin bir gün. Ne kalbin aşkla çarpar, ne gözlerinin içi güler, seversin belki, ama sadece “insan” olarak… Hatta bazen itiraf eder,  “Ben başkasını seviyorum…”  dersin. Aşkın da bir ömrü var elbette. Bir gün biter. Ama bazen, bu terk edilmenin yarattığı duygunun, ayrılığın üstesinden gelemezsin.

Her şeye rağmen  onu sevmekten vazgeçemezsin

Bittiğini bile bile sevmeye, bakışlarını bir noktada kilitli tutup, beklemeye devam eder, yaşamını durdurursun. Her şeye rağmen  onu sevmekten vazgeçemezsin. Ayrılığın, şok, inkâr, özlem, umut gibi var olan evrelerinin birinde takılıp, kabullenmeye gelmeyi bir türlü başaramazsın.

Ayrılık da ölüm gibi bir kayıptır ve yas süreci başlar. Hayatta olduğunu bilmek, ama görememek, bir daha sarılamamak, kiminle, nerede, ne yapıyor gibi sorularla boğuşmak yerleşir yüreğine. Bazen de ölüm ayırır insanı sevdiğinden. işte o zaman, geçmişin güzel anılarına sığınırsın. Ama hala deli gibi severken ayrılmak öyle mi? Anılar, sadece acı verir. Bedenine yerleşen bir sızı, hiç cevabını bulamadığın sorular, söylemek isteyip de söyleyemediğin boğazına takılan cümleler, tamamlanamayan bir yas süreci olur ayrılık. Bir de zaman biçilir bu acıya, bir yıl süren ilişki altı ay, iki yıl sürerse bir yıl gibi. Belki de bu, istenen, ideal olan, elbette sağlıklı olan.

Anagapesis, daha önce sevdiğin kişiye, artık hiçbir şey hissetmeme hali

Anlatmak istediğim aşk acısı değil. O acının olduğu yerde, mucize gibi gelebilecek bir hal, bir sözcük, anagapesis, kabullenebilmenin belki de en kısa tanımı. Eski Yunancadan gelen anagapesis, daha önce sevdiğin kişiye, artık hiçbir şey hissetmeme hali. Değil mi ki, aşk acısında en çok yıpratan, onu hala sevmek, o zaman anagapesis, bir yanıyla ayrılığı anımsatırken,  bir yanıyla da kurtarıcı bir sözcük gibi geliyor kulağa.  Tıpkı,  Nazım Hikmet’in şiiri gibi, ” Bence Sen de Şimdi Herkes Gibisin,” duygusu.  Peki, insan bu noktaya gerçekten gelebilir mi? Hiç unutmuyorum. Yıl 2000 Sezen Aksu bir demo yapmış. İstiklal Caddesi bangır bangır, “Ben senin hayatından çıktım oğlum, hadi unut unutabilirsen” diye Sarı Odalar çalıyor. Birçok insana bu şarkı, kadın, ne güzel terk etmiş adamı gibi gelse de, ben, “hala nasıl seviyorsun, hem de deli gibi, hemen bir demo yapıyorsun, ne güzel çarpıyor yüreğin,” diye geçirmiştim içimden.

Anagapesisle her şey biter mi? Aşk acısı çektiğin, özlediğin insan bir anda herkes gibi olduğunda, belki de bir hüzün kalır. O büyük aşkın nasıl bittiğine dair bir hüzün. Duyguların yok olması, bir zamanlar sevdiğin insana, herkese bakar gibi bakmak, öylesine bir “Merhaba, nasılsın?” demek, gerçekten bunu başarabilmek. Bu başarı mıdır? Gerçekten varılmak istenen nokta mıdır? Yoksa aşkı yitirmek, tamamen yitirmek midir?

Oysa geçmiş, tüm yaşanmışlıklarıyla senin bir parçan

İnsan bazen, anılarını yok ederek, ona özlem duymayarak acısını azaltacağını düşünür. Oysa geçmiş, tüm yaşanmışlıklarıyla senin bir parçan. Anagapesise ulaşmak, o anının seni eskisi gibi incitmemesi mi?. Bazen ayrılıklarda, ismini söyleyince bile yüreğinde sızı hissedersin, her sabah kalktığında aklına ilk gelen yine o olur, onu hatırlatan bir ses, bir obje, koku, mekân ne varsa acı verir. Sonra bir bakarsın, zamanla anagapesis olmuşsun, gülerek anlatır, ismini de çok güzel telaffuz edersin. Artık birlikte yaşadığınız anılar da senindir, yaşlanmak, o anılarla güzelleşir, onları kaybedersek geriye hiçbir şey kalmaz. Belki de anagapesis, “biliyor musun, çok şanslıydım, çok güzel bir aşk yaşadım, ama olmadı, biz ayrıldık,” diyebildiğin gün gerçekleşir. İşte o zaman al, bu sözcük senindir. Yeter ki anılarını gülümseyerek hatırla.

Mine Türkili
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
error: