Emlak fiyatlarındaki artış barınma sorununa doğru gidiyor

Fazla söze gerek yok. Emlak piyasasındaki fiyatların akıl almaz bir biçimde artması hepimizin malumu. Kiracılar, ev sahipleri tarafından oturdukları evden çıkarılmaya çalışılıyor, 3 bin lira değeri bile olmayan evler 20 bin liraya kiraya verilmeye çalışılıyor......
Devamını oku

Üretimde yalnız olduğum günler terapi gibi

“Konfor alanından çıkıp hayallerinin peşinden gidebilmek...” Ne kadar ulaşılmaz bir fantezi gibi duruyor değil mi? Hem hayalindeki işi yapacaksın hem para kazanacaksın bu ne güzel bir rüya olmalı... Üstelik, yıllardır da bir holdingde yönetici olarak...
Devamını oku

Gönül Hanım’ın bir günü

Evlerin bütün hallerini ısrarla sıradanlaştıran, odalardaki her ayrıntıyı değişimden uzak tutmayı başarmış adımlar, gün boyu  ‘geçmişin ruhu’ denilen algıyı titizlikle denetler. Gözün gördüğü apaçık bir eserdir; her gün defalarca santim santim çekilen perdeleri ile sanki...
Devamını oku

ABD’de binlerce kişi “kürtaj hakkı” için sokakta

Dünyanın pek çok ülkesinde kürtajın yasal olarak kabul edilmesi hep sorunlu ve uzun mücadeleler sonucu hayata geçti. Özellikle dini liderlerin karşı çıkışıyla birlikte kadınların en doğal hakkı olan kürtaj ciddi şekilde cezalandırılan bir uygulama haline...
Devamını oku

Kanser taraması ile doğru zamanda teşhis

Yapılan araştırmalara göre her yıl yaklaşık 200 bin kişi kanser tanısı alıyor. Ülkemizde ise kalp ve damar hastalıkları ile birlikte kanser hayati risk oluşturan sağlık sorunlarının başında geliyor. Kanserin önlenebilir bir hastalık olduğu biliniyor. Tütün...
Devamını oku
Fotoğraf. Füsun Saka

Bir bakmışsın, o büyük aşk anagapesis olmuş

“Bitti…” dersin bir gün. Ne kalbin aşkla çarpar, ne gözlerinin içi güler, seversin belki, ama sadece “insan” olarak… Hatta bazen itiraf eder,  “Ben başkasını seviyorum…”  dersin. Aşkın da bir ömrü var elbette. Bir gün biter. Ama bazen, bu terk edilmenin yarattığı duygunun, ayrılığın üstesinden gelemezsin.

Her şeye rağmen  onu sevmekten vazgeçemezsin

Bittiğini bile bile sevmeye, bakışlarını bir noktada kilitli tutup, beklemeye devam eder, yaşamını durdurursun. Her şeye rağmen  onu sevmekten vazgeçemezsin. Ayrılığın, şok, inkâr, özlem, umut gibi var olan evrelerinin birinde takılıp, kabullenmeye gelmeyi bir türlü başaramazsın.

Ayrılık da ölüm gibi bir kayıptır ve yas süreci başlar. Hayatta olduğunu bilmek, ama görememek, bir daha sarılamamak, kiminle, nerede, ne yapıyor gibi sorularla boğuşmak yerleşir yüreğine. Bazen de ölüm ayırır insanı sevdiğinden. işte o zaman, geçmişin güzel anılarına sığınırsın. Ama hala deli gibi severken ayrılmak öyle mi? Anılar, sadece acı verir. Bedenine yerleşen bir sızı, hiç cevabını bulamadığın sorular, söylemek isteyip de söyleyemediğin boğazına takılan cümleler, tamamlanamayan bir yas süreci olur ayrılık. Bir de zaman biçilir bu acıya, bir yıl süren ilişki altı ay, iki yıl sürerse bir yıl gibi. Belki de bu, istenen, ideal olan, elbette sağlıklı olan.

Anagapesis, daha önce sevdiğin kişiye, artık hiçbir şey hissetmeme hali

Anlatmak istediğim aşk acısı değil. O acının olduğu yerde, mucize gibi gelebilecek bir hal, bir sözcük, anagapesis, kabullenebilmenin belki de en kısa tanımı. Eski Yunancadan gelen anagapesis, daha önce sevdiğin kişiye, artık hiçbir şey hissetmeme hali. Değil mi ki, aşk acısında en çok yıpratan, onu hala sevmek, o zaman anagapesis, bir yanıyla ayrılığı anımsatırken,  bir yanıyla da kurtarıcı bir sözcük gibi geliyor kulağa.  Tıpkı,  Nazım Hikmet’in şiiri gibi, ” Bence Sen de Şimdi Herkes Gibisin,” duygusu.  Peki, insan bu noktaya gerçekten gelebilir mi? Hiç unutmuyorum. Yıl 2000 Sezen Aksu bir demo yapmış. İstiklal Caddesi bangır bangır, “Ben senin hayatından çıktım oğlum, hadi unut unutabilirsen” diye Sarı Odalar çalıyor. Birçok insana bu şarkı, kadın, ne güzel terk etmiş adamı gibi gelse de, ben, “hala nasıl seviyorsun, hem de deli gibi, hemen bir demo yapıyorsun, ne güzel çarpıyor yüreğin,” diye geçirmiştim içimden.

Anagapesisle her şey biter mi? Aşk acısı çektiğin, özlediğin insan bir anda herkes gibi olduğunda, belki de bir hüzün kalır. O büyük aşkın nasıl bittiğine dair bir hüzün. Duyguların yok olması, bir zamanlar sevdiğin insana, herkese bakar gibi bakmak, öylesine bir “Merhaba, nasılsın?” demek, gerçekten bunu başarabilmek. Bu başarı mıdır? Gerçekten varılmak istenen nokta mıdır? Yoksa aşkı yitirmek, tamamen yitirmek midir?

Oysa geçmiş, tüm yaşanmışlıklarıyla senin bir parçan

İnsan bazen, anılarını yok ederek, ona özlem duymayarak acısını azaltacağını düşünür. Oysa geçmiş, tüm yaşanmışlıklarıyla senin bir parçan. Anagapesise ulaşmak, o anının seni eskisi gibi incitmemesi mi?. Bazen ayrılıklarda, ismini söyleyince bile yüreğinde sızı hissedersin, her sabah kalktığında aklına ilk gelen yine o olur, onu hatırlatan bir ses, bir obje, koku, mekân ne varsa acı verir. Sonra bir bakarsın, zamanla anagapesis olmuşsun, gülerek anlatır, ismini de çok güzel telaffuz edersin. Artık birlikte yaşadığınız anılar da senindir, yaşlanmak, o anılarla güzelleşir, onları kaybedersek geriye hiçbir şey kalmaz. Belki de anagapesis, “biliyor musun, çok şanslıydım, çok güzel bir aşk yaşadım, ama olmadı, biz ayrıldık,” diyebildiğin gün gerçekleşir. İşte o zaman al, bu sözcük senindir. Yeter ki anılarını gülümseyerek hatırla.

Mine Türkili
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
error: