Çünkü ben aşığım biliyor musunuz?

Miyavlarım ben bizimkinin gözlerinin içine bakarak. Ona göre o bakışlar, bir kedinin değil de bir filozofun derin ve anlamlı bakışları. Uzun’a göre de “yemek ver kadın” bakışı. Bizimki usul usul yemeği koyar önüme. İşte o...
Devamını oku

AB’den kadın yöneticiler lehine karar

Avrupa Parlamentosu (AP), Avrupa Birliği (AB) üye ülkelerinde şirket yöneticilerinin en az yüzde 33'ünün kadınlardan oluşmasını öngören yasa teklifini kabul etti. Şirket yöneticilerinin yüzde 33'ü kadın olacak Buna göre, şirketler, yönetici kadrolarının en az yüzde...
Devamını oku

Sanatseverlerin buluşma noktası CRR

Cemal Reşit Rey Konser Salonu Genel Sanat Yönetmeni Murat Cem Orhan, CRR’yi sadece bir konser salonu değil, sanatın farklı disiplinlerinin yer aldığı sanat eğitiminin de verildiği bir kültür sanat merkezine dönüştürme hedefinden 2023 itibarıyla yer...
Devamını oku

Sağlık turizmi iştah kabartıyor

  Kadın Hastalıkları ve Doğum Uzmanı Op. Dr. A. Murat Emanetoğlu, muayenehane sahibi doktorların özel hastanelere bağlı çalışmasını zorunlu kılan yönetmeliğin doktorların çalışma hakkına ve hastaların doktor seçme özgürlüğüne müdahale olduğunu söylüyor. Devlet sağlık turizminden...
Devamını oku

İlham verici oyun Fosforlu Cevriye

İBB Şehir Tiyatroları’nın yeni sezonda öne çıkan oyunlarından birisi de Gülriz Sururi’nin uyarladığı Suat Derviş’in kaleme aldığı Fosforlu Cevriye geçen hafta Harbiye Muhsin Ertuğrul Sahnesi’nde tiyatroseverlerle buluştu. Oyunun yönetmeni Yelda Baskın ve dramaturgu Gökhan Aktemur...
Devamını oku

Peronlar ve radyo istasyonları

Tınısı değişmeyen bir müziğin etkisindeki tren yolculukları

Her istasyonda, durmanın etkisiyle olacak, yarı uykulu bir şekilde gözlerimi aralayıp öylesine esneyerek bakardım. Bazen birkaç yolcunun beklediği peron takılırdı gözüme. Hele yağmur yağıyorsa üzerindeki yansımaları izler, hayalimde resimler yapardım. Ben o resimleri yaparken, istasyon binasının kapısından çıkıp, isteksizce trenin gitmesini bekleyen bir hareket memuruyla karşılaşırdı bakışlarım. O beni fark etmezdi bile ama ben onun nasıl bir insan olduğuna dair korkunç hikayeler kurgulardım. Ve başımı yukarı kaldırınca, perdeleri aralanmış pencereden bakan meraklı bir çift çocuk gözüyle karşılaşırdım…Sonra tren hareket eder ve bir başka istasyona kadar rayların üzerinde ağır ağır sallanarak ilerlerdi. Bir süre trenin geçtiği bomboş ovaları, derin vadileri izler ve düşünürdüm her defasında. Bu istasyonların her birinde aslında ne kadar çok hikaye olmalıydı.

Vardı da…

Küçücük dünyalarının içinde birbirine yabancı ve mutsuz kadınlar, erkekler, çocuklar… Geceleri ayışığında çocuklarına masallar anlatan, bozkırın rüzgarlarına açık pencerelerinde hayallere dalan ve hayatını her trenin geçişinde yeniden sorgulayan insanların hikayeleri vardı. Onları yazıyordum her yolculukta… Belki istasyonlar bana fısıldıyordu. Karanlık bir istasyon binasının üst katında sabaha kadar radyonun içinde başka ülkelere yolculuk yapan bir kızın hikayesini anlatıyorlardı bazen. O hikayede, radyonun içindeki istasyonların yerini belirten kırmızı çizginin üzerinde dolaşıyordu kız. Ama her sabah aynı istasyonda uyanıyordu. Gece kurduğu hayallerin hiçbirini sabah hatırlamıyordu.

Çok acıklı gelirdi bana bu hikaye; bir sürü yol aldığını sanan ama hiç ilerleyemeyen bir çöl gezgininin durumunu hatırlatırdı

O peronlardan birindeyim şimdi. Bir tren istasyonu değil belki ama bir peron olmalı. Çünkü sana ulaşmayı beklediğim bir yer ve bu nedenle peron diyebilirim. Şimdi papatyalarla dolu bir peronda kıpkırmızı bir gelincik gibi kalbim… Saklanmasına olanak yok. Beyazın üzerinde bir kan lekesi gibi sırıtıyor ve korkutuyor. Sanki her yerden sesi duyulacak ve rengi görülecek gibi. İnsan aşık olduğunu ne zaman anlar? Belki de kalbi gelincik rengine büründüğünde ve tüm vücuduna inat hareket ettiğinde değil mi? Bilmiyorum ama beni sana getiren adımlarım biraz sonra peronun bittiğini fark edecek. Oradasın. Tam bittiği yerde. “Bir peronun boyu ne kadardır, küçücük bir hayali kurmaya olanak vermeyecek kadar kısa mı?” diyorum. Gülümsüyorsun. “Perondan aşağı inmeye cesaretin varsa, hayalini sürdürebilirsin” diyorsun. Elini tutuyorum, birlikte iniyoruz. Birden radyo istasyonlarında dolaşan kızın oradan çıktığını hissediyorum. Sabah uyandığında artık aynı yerde olmayacak, bunu görüyorum…

Evet, peronlar çok önemliydi benim için. O kadar uzun ve başı sonu öylesine uzaktı ki. Bir başından diğerine ulaşmak için yüzlerce metre gitmek gerekirdi. Yıllar sonra anladım ki, bir peronun boyu küçük bir hayali kurmak için bile kısaydı.

Füsun SAKA

 

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
error: